MC5 Herfstkampioen

MC5 Herfstkampioen zonder enig puntverlies vol goede moed de zaalcompetitie in !

MC5 als kampioen de winter in !


Het is altijd weer spannend zo´n nieuw hockeyseizoen. Zeker als een team blijkt te zijn samengesteld uit meiden van toch wel veel verschillende teams. Iedereen kende van tevoren wel één of meerdere anderen en voordat het oude seizoen officieel was beëindigd, was de nieuwe groepsapp alweer een feit. Dat ze elkaar graag wilden leren kennen bleek daarna ook uit de kennismakingstraining. Sommige meiden redden het niet om mee trainen, maar zorgden er wel voor dat ze na een lange Efteling-dag met school of andere activiteiten toch nog even aanschoven. Daarmee was de goede sfeer meteen gezet in het team. Ook bleken er direct al gegadigden die de taak als coach op zich hadden genomen. Bij mij was er in eerste instantie eerlijk gezegd lichte teleurstelling dat Caro het te druk had om als coach haar enthousiasme, positieve houding en vooral hockeykunde over te dragen aan het team. Wat zou er gebeuren onder leiding van twee voor mij onbekende coaches: Bart, een voetballer, en Jurgen, een wielrenner? Gelukkig bleek al snel dat zij grondig te werk gingen. De meiden mochten hun voorkeurspositie doorgeven en daarna werd getest of deze inderdaad ook in het beste belang van het team was. Systematisch werd tijdens wedstrijden bekeken wat er gebeurde met het verwisselen van de poppetjes. De ruimte om dit te doen was er ook, want de eerste wedstrijden werden ruim gewonnen. De meiden kregen de smaak te pakken, maar waren wel voorzichtig, want wat nou als we toevallig net de zwaksten in de poule hadden getroffen en we de sterksten nog moesten krijgen?

Maar het aantal zeges breidde zich gestaag uit. Het was echt een genot om naar de wedstrijden van de MC5 te kijken. Toeschouwers werden getrakteerd op mooi samenspel, vakkundige acties en veel doelpunten. Dit alles met een enorm enthousiasme en teamspirit. Zelfs die paar meiden die van zichzelf misschien stiekem toch iets minder fanatiek zijn, werden in de goede flow meegezogen. In regen en/of wind vraag je je als ouder toch wel eens af wat je nu eigenlijk naast zo’n veld doet, zeker als je ook al een of twee wedstrijden van de voetballende zoons ‘in de benen’ hebt. Maar wat we elke week weer op het veld te zien kregen, maakte alles goed.


De vijfde wedstrijd was tegen de laatste tegenstander die we nog in de poule moesten treffen. Deze had ook alle tegenstanders nog verslagen. Weliswaar met wat minder grote verschillen dan bij ons, maar toch wel overtuigend genoeg. Het was nu spannend, hadden we alleen maar zo mooi kunnen spelen omdat onze tegenstanders een stuk zwakker waren? Zouden we nu uit ons spel gebracht worden en de hoofden laten hangen, was het allemaal gewoon een te mooie bubbel waarin we de laatste weken hadden verkeerd? Maar het tegendeel bleek waar. Het werd een hele spannende wedstrijd waarin de meiden lieten zien ook over een enorm doorzettingsvermogen en winnaarsmentaliteit te bezitten. We gingen met de winst naar huis. Nu was het de komende periode een kwestie van ‘rustig uitspelen’. Dat was soms toch lastig, zeker bij een uitwedstrijd bij een club met een team dat qua schouderduwen dacht in een voetbalwedstrijd beland te zijn en met een coach die het standaard oneens was met alle beslissingen tegen het team. Maar we gingen wel weer met de winst naar huis.

Met 27 punten uit negen wedstrijden was de laatste wedstrijd thuis, weer tegen de tweede uit de poule. Op doelsaldo waren we niet meer in te halen (0-10 verliezen is niet heel reëel…), dus het kampioenschap was in the pocket! Helaas had ik zelf bardienst en kon ik de kampioenswedstrijd vanuit het clubhuis niet volgen, maar ik werd op de hoogte gehouden door enthousiaste ouders. De gele en blauwe vlaggen zag ik nog wel triomfantelijk wapperen aan de zijlijn. Zo verging het de meiden volgens één van onze ervaringsdeskundigen:
“Iedereen was net iets zenuwachtiger dan voor een normale wedstrijd, al wisten we bijna zeker dat we kampioen zouden worden. Ze moesten met heel veel winnen om nog nummer 1 te worden.

Na een warming up begon de wedstrijd. In het begin was het best wel spannend want het bleef nog best lang 0-0. Maar al snel werden er 2 doelpunten achter elkaar gemaakt. In de rust stond het 3-0. In de 2e helft werd ook het 4e doelpunt gemaakt. In het midden van de 2e helft moment hadden de mensen langs de lijn allemaal gele en blauwe vlaggetjes vast. Hierdoor werd iedereen nog enthousiaster! Toen het 5e doelpunt werd gescoord begon iedereen langs de lijn met de vlaggetjes te zwaaien. Dit was een leuk gezicht. De wedstrijd was afgelopen. Niemand had verwacht dat we met zo veel (5-0) zouden winnen. We maakten een slinger en renden zo naar de supporters toe. Ook het winnaarsrondje werd gerend. Na afloop gingen we in het clubhuis kinderchampagne drinken en taart eten waar een foto van ons team opstond. Er werden veel foto’s gemaakt en het was heel gezellig. Het was een geweldige middag!”

Het eerste deel van seizoen 2018/2019 werd uiteindelijk afgesloten met de volle 30 punten uit 10 wedstrijden, 58 doelpunten voor, 10 tegen, de enorme feesttaart en ‘champagne’! Allemaal geregeld door onze fijne manager Marije. Meiden van MC5, ontzettend goed gedaan! En dit uiteraard allemaal ook dankzij onze voetballer, wielrenner, en Caro (die gelukkig toch nog een klein gaatje had als trainster op de vrijdagavonden…).


Evi van Lambaart, kampioen van MC5
Marjanka Luijerink, hockeymoeder MC5

Van de redactie : dit resultaat werd mede mogelijk gemaakt door enthousiaste toeschouwers, rij-, fruit-, was- en fluitouders.
Bedankt namens alle meiden van MC5 : Anne, Enola, Lola, Emma, Isabel, Isabelle, Evi, Jasmijn, Luzy, Senna, Meike, Merel, Jente, Mila en de invalsters uit MC6 Juliette en May-Sum.

Clubnieuws overzicht